Tym razem chyba nikt się nie nabrał, prawda? Ostatnim razem stosując ten patent informowaliśmy Was o znalezieniu partnera wspierającego CPN, był to sklep Dageki. Niestety od tego czasu sporo się stało, Dageki zostało zamknięte, później otwarte, ale nie wznawialiśmy już z nimi bliskich kontaktów. Tym razem jednak znaleźliśmy kogoś innego, rozwijający się serwis dla ludzi kulturalnych – Yeppy.pl! Nie znacie? My też nie znaliśmy, funkcjonują dopiero od dwóch miesięcy, ale ich plany zahaczają o zawojowanie całego internetu (i nie tylko), więc dlaczego by się pod to nie podpiąć kiedy zostaliśmy zaproszeni do pomocy? Nie widzę przeciwwskazań :) Pierwszy owoc naszej współpracy już jest, wpis Dziewięciu szmacianych muszkieterów ukazał się zarówno u nas, jak i u nich. Koniecznie przeczytajcie i skomentujcie.
O tym, że filmy animowane podbijają kina na całym świecie pewnie od dawna dobrze wiecie. Począwszy od “Epoki Lodowcowej”, poprzez “Shreka”, po “Wall-E’go”, z każdą kolejną produkcją ich wykonanie jest coraz bardziej drobiazgowe i pieczołowite. Jednak obok efektów wizualnych liczy się też nietuzinkowa i ciekawa, można nawet użyć słowa – zjawiskowa fabuła. Właśnie z takim filmem będziecie mieć do czynienia w niniejszej recenzji autorstwa Pita i Shiniego :)
Od pewnego czasu w necie można zupełnie za free obejrzeć wiele znanych seriali, mających w większości swoją premierę na szklanym ekranie. Postanowiłem przedstawić tutaj moje trzy ulubione, czyli SP, Futuramę i The Guild z prześliczną Felicią Day :zakochany:
Nie wydaje się Wam, że przez ostatnie tygodnie czegoś na CPN brakowało? I wcale nie chodzi mi o nowe wpisy, a o brak podcastu LBWT. Jakoś tak wyszło, że ostatni odcinek wyleciał z obiegu i nie znalazł się na stronie. Ale nic straconego, bo dziś to nadrabiamy, podwójnie! Kontynuując naszą podróż po świecie trafiamy do Paryża (nr 14) i Alabamy (nr 15). Rozmawiając o konstrukcji Eiffela i gejach nie zapominamy także o grach. Brutal Legend, Tekken 6, Assassin’s Creed II to tylko niektóre z gorących kąsków. Jak zwykle profesjonalni i zabawni panowie redaktorzy nie dają o sobie zapomnieć. Lepiej przesłuchajcie oba odcinki, bo naślemy na Was tego pana z góry. Czytaj resztę wpisu »
Zabierałem się do tego wpisu dość długi czas, więc dziękuje Pitowi za „popchnięcie” myśli (bez skojarzeń!). Ostatnią prawdziwą książkę przeczytałem „łohohoho”- nie pamiętam kiedy, ale była to „Koralina”, albo „Nigdziebądź” (nie liczę e-booków w pracy, kiedy nic się nie działo). Gdzieś 5-6 lat temu? Wstyd… Jestem zatem jak ten Pan ->
Pierwszy tom pięcioksięgu „Opowieści Rodu Otori” zaproponował mi kuzyn, który ode mnie dostał „Samurai Champloo”. W zamian dał mi książki nieznanej mi wcześniej nawet z nazwiska autorki o pseudonimie Lian Hearn (nawiązanie do żurawia w nazwisku) o okładkach które widziałem na plakatach kiosków „Ruchu”- a te się kojarzą raczej z Harlekinami i mało ambitną prozą.
„- No kaman, książka? Nie mam czasu na czytanie, wiesz: dziewczyna, treningi, dużo filmów, ratowanie świata, takie rzeczy, nie ma kiedy czytać.
- Piotrek nie pitol, jak zaczniesz czytać to nie będziesz mógł się oderwać. Intrygi, ninje, bitwy, polityka, niby JAPONIA!!!!!, trochę fantastyki…”
Ursula K. Le Guin należy do najwybitniejszych pisarek literatury science fiction i fantasy. Wiele razy była nagradzana największymi nagrodami literackimi: Hugo i Nebulą. Dlatego z niekłamaną ciekawością zabrałem się za jedną z jej najbardziej znanych książek należących do cyklu Ekumena pt. “Lewa ręka ciemności”.
Jakoś przypadkiem o uszy obił mi się tytuł „Pandorum”. Do wczoraj myślałem, że to jakaś azjatycka produkcja z duchami i panienkami płaczącymi łzami o kolorze krwii… Jakże się zdziwiłem, gdy moim oczom ukazało się klimatyczne i zarazem enigmatyczne wprowadzenie w tematykę tego filmu. Pierwsze skojarzenia? „Event Horizon”, „Dead Space”, „Alien” i pewnie nie tylko, natomiast każdy kto widział te tytuły zauważy pewną wspólną, bardzo zimną, zielonkawo-niebieską specyfikę, pokrytą kablami, żelastwem i tawotem do smarowania plazmowych rdzeni, gdzie coś czai się w ciemności. Czytaj resztę wpisu »
I stało się to, co teoretycznie stać się nie mogło. Trzynaste, jak zawsze genialne wydanie naszego niezwykłego podcastu wreszcie pojawiło się by, tradycyjnie, wlać w Wasze serduszka nieco pogodnego ciepełka. Szczególnie, że prawdopodobnie wszyscy ‘panowie redaktorzy’ dzień wcześniej pogodne ciepełko wlewali z kieliszka do swoich brzuszków, czego efekty można znaleźć, a dokładniej usłyszeć, w najnowszej audycji. Jest zbiorowy kac, Myszka Miki i piersi.
Reaktywujemy FUCKT razem z nadesłanym przez czytelniczkę tekstem. Jak widzicie, na razie brak nam nagłówka, pojawi się jutro, na razie jest w fazie projektowania (jak i nowa nazwa dla działu oraz lepszy wstęp :P ). No ale nie przejmujcie się tym, zapraszam do czytania.
edycja: No i proszę, jest nowe logo. Ale nazwa i wstęp zostają ;) Jak się podoba ulepszenie?
Shinigami
piterekd
bzdursky
uthelrot