Internet – nolife community

Kim jestem? Czy jestem sam? – tym cytatem pochodzącym, jak za pewne kojarzycie z jednego z filmików Animatrix’a pragnę poruszyć dzisiaj pewien nie, nie problem, lecz styl życia. Już na wstępie obiecuję, iż niniejszy tekst będzie pozbawiony wszelkich uwag i odwołań do Twojego własnego sumienia drogi czytelniku. Bardziej przychyliłbym się do określenia go analizą tematu i tym tokiem myślenia przejdziemy dalej.

No właśnie, cóż takiego oznacza pojęcie ‘nolife’, składające się z połączenia dwóch prostych angielskich słów? Postanowiłem trochę poszperać po sieci i oto co znalazłem: (chciałem w tym miejscu zabłysnąć szeregiem definicji polskich i zagranicznych, lecz ku mojemu zdziwieniu znalazłem tylko dwie i to na stronce “Miejskiego słownika slangu i mowy potocznej”, co świadczy o tym, iż temat ten jeszcze nie został szerzej opisany) “Osoba, która całe życie siedzi przed komputerem.”, “Osoba, która większą część swojego czasu spędza na danej czynności, np. siedzeniu przed komputerem, ale również nauce czy czytaniu. Zazwyczaj izoluje się od reszty społeczeństwa w celu całkowitego oddania się wykonywanemu zajęciu.”. Oczywiście trudno nie zgodzić się z tymi definicjami, ale czy są do końca prawdą? Czy są tylko stereotypem?

Otóż, któregoś dnia postanowiłem pomyśleć nad tym, kto tak naprawdę tworzy internet? Od razu w mojej głowie pojawili się na pierwszym miejscu gracze konsolowi i pecetowi, a zaraz potem blogowicze, forumowicze, użytkownicy czatów i serwisów społecznościowych, a dopiero na szarym końcu pracownicy firm wszelakiego rodzaju wykorzystujący internet w celach zarobkowych. W sumie z własnego doświadczenia wiem jak dużo czasu dziennie potrafi net pochłonąć. Wystarczy wejść na pocztę, wysłać kilka ważnych (lub nie) maili, sprawdzić powiadomienia o odpowiedziach, wejść na forum, na shoutboxa (w założeniu, że korzystamy z jednego forum, bo czas ten należy pomnożyć przez inne odwiedzane fora), potem wypada zajrzeć na bloga – jednego, drugiego i trzeciego, o komentowaniu wpisów znajomych nie wspominając. Nie dziwi więc fakt, że gg w tym czasie mamy Niewidoczne dla postronnych userów, aby przynajmniej w minimalnym stopniu odfiltrować zbędne wiadomości, co i tak nie pomaga za bardzo odkąd na gmailu jest czat i wszyscy Cię widzą. Osobiście nie korzystam z grona i n-k, ale współczuję ludziom uzależnionym od tych serwisów społecznościowych. No i jeszcze zapłacenie rachunków przez internet, lecz to tylko sekunda, natomiast na końcu zazwyczaj zabieramy się za tworzenie wielogodzinne nowych wpisów na bloga(i) oraz pisząc pracę inżynierską lub magisterską, szukamy interesujących nas informacji w wielkim syfie bez dna.

Tak, jeżeli ograniczymy się tylko do tych czynności, wspomniane wcześniej definicje pasują jak ulał, ale.. ale czy nie stanowią zbyt ekstremalnego ograniczenia dla zwykłego człowieka? Przecież bardziej opisują mnicha zamkniętego w klasztorze z klauzulą ciszy, nie mogącego nawet ze znajomymi wyjść na piwo lub do kina, niż współczesnego użytkownika sieci. No, w przypadku osób skazanych na siedzenie w domu, na przykład ciężko chorych lub niepełnosprawnych jeszcze się zgodzę, ale przecież przeciętna osoba korzystająca z internetu ma też swoje życie!

I tutaj dochodzimy do sedna. Czy nolife’izm jest wciąż obrazą, czy może nowym stylem życia, wynikającym z postępującej ewolucji skazującej nas na przymusowe spędzanie wielu godzin dziennie przy komputerze? Współczesny człowiek jest wyjątkowo sprytną bestią jeżeli chodzi o zagospodarowywanie swojego czasu. Potrafimy łączyć wyjście ze znajomymi na piwo, studia, zarywanie nocy nad książkami przed sesją, romantyczne chwile z dziewczyną (czytelniczki niech sobie wstawią tu co chcą), pracę, z tworzeniem nowych wpisów na blogach, udzielaniem się na forach i szukaniem ważnych informacji. To i tak tylko szczyt góry lodowej, jeżeli chodzi o to, co ludzie potrafią robić w necie. I pomimo tego, że tak pożytkują swój czas, nie nazwałbym tego alienowaniem. Tym samym, użycie w stosunku do nich znaczenia obraźliwego słowa ‘nolife’ nie do końca będzie prawdą. Każdy, nawet największy maniak zdrowy na umyśle, spędzający wiele godzin w necie ma też życie, z którego być może jest szczęśliwy. Blogowanie i czatowanie też może być sposobem na osiąganie szczęścia, jako jeden z wielu środków. Podstawa to nie dać się zamknąć w stereotypie i przyjąć do wiadomości, że gdyby nie nolife’y nie byłoby współczesnego internetu.

pozdrawiam
pit