Shaun of the Dead – nie takie trupy straszne…

…jak się z nimi śpiewa. Wiele było filmów, które podejmowały tematykę żywych odpadów z cmentarza – jedne lepsze (trylogia Romero FTW!), inne gorsze (remake’i tejże trylogii), ale jednak były. Przyznam, że moje zamiłowanie do tematyki zombie rozbudził właśnie wcześniej wspomniany reżyser, do spółki z firmą Capcom, odpowiedzialną za serię gier o wdzięcznie brzmiącym tytule Resident Evil. Trzeba przyznać, że żywe trupy, mimo upływu czasu, trzymają się całkiem nieźle jak na swoją umarłą kondycję i nadal straszą z ekranów TV czy to za sprawą nowych filmów (dyskusyjnej jakości) czy nowych gier (ostatnio choćby Left 4 Dead). Wśród licznych pozycji trzeba ostro lawirować, żeby nie naciąć się na kompletną padakę, która bardziej śmieszy niż wzbudza niepokój, a jednocześnie łatwo jest przegapić tytuły, które dostarczają dużej dawki radości. O jednej z takich produkcji będzie właśnie teraz…

F.U.C.K.T.#3: Gdybym miał milion złotych…

Dobre marzenia nie są złe, a szczególnie te o dużej gotówce. Zastanawialiście się kiedyś co zrobilibyście z milionem złotych? Agon tak i użył do tego wielkich zasobów młodzieńczych fantazji ;)

Diabeł też płacze. Czwarty raz!

Pamiętam moment, w którym po raz pierwszy zobaczyłem pierwszą część Devil May Cry. To był jakoś początek 2002 roku, kolega z bloku zakupił sobie PlayStation 2 (czy tam dostał na urodziny – nieważne) i chyba trzy gry. Wśród jego tytułów wypatrzyłem przy którejś wizycie DMC właśnie – przypomniałem sobie recenzję Myszaqa z 50 numeru PSX Extreme (Neo+ wtedy jeszcze nie czytałem) i poprosiłem kumpla, żeby mi pokazał grę. Wyszedłem dobre trzy godziny później. Gra po prostu mnie przygniotła – w czasach, gdy posiadałem PSXa nie mogło być inaczej.

RETROspekcja: Chase Ace 2

Czy gra, która nie istnieje na wikipedii może być fajna? XD Otóż z odpowiedzią przychodzi nam produkt mało znanego duńskiego zespołu programistów:  Space Team Foam. Stworzyli oni dziełko, które rozgrzewało serca graczy w 1999 roku, a to za sprawą niewielkiego demka, w którym patrząc z góry pomykaliśmy małym stateczkiem kosmicznym po “arenach”, walcząc z wrogimi jednostkami, zbierając power-upy lub wyżywając się za wszystkie przykrości na znajomych korzystając z podzielonego ekranu :) Była to kontynuacja pierwszej części, której niestety ze świecą szukać w necie, ale to mało ważny szczegół ;) Liczy się fakt, że programik kosztujący w czasie premiery 15$ teraz można ściągnąć, w prawdzie niezbyt legalnie, ale bez większego problemu i sprawdzić.

RETROspekcja: Metal Slug!

Prawie trzynaście lat temu, roku w którym rozpoczęły się tak znane i kochane przez graczy serie jak Resident Evil, Tomb Raider i Crash Bandicoot, SNK wciąż zajmowało się produkcją światowej klasy gier arcade. Metal Slug miał pokazać nową jakość wśród arkadowych strzelanek – miał być prosty, szybki i zabawny.

10 rzeczy za które kochamy konsole

…a PC używamy tylko do pracy.

1. Za to, że mają w standardzie bezprzewodowe pady.
2. Za możliwość włączenia konsoli nie dotykając niczego poza kontrolerem.
3. Za bezproblemowe podpięcie sprzętu do wielkiego telewizora i posadzenie szanownych czterech liter na kanapie.
4. Za grę z kumplami siedzącymi na tej samej kanapie.
5. Za możliwość pobluzgania na ziomków kiedy coś zawalą.
6. Za świetne party game oraz masę innych, genialnych gier.
7. Za brak niepewności czy dana pozycja ruszy na naszym sprzęcie.
8. Za wojny konsolowe.
9. Za Ojca Kena, dyrygenta Shigeru i szalonego Piotra.
10. Za radość jaką nam dają.

Dodałbym jeszcze, że nie trzeba instalować gier, gdyby nie fakt, że pewna firma postanowiła zadać temu twierdzeniu kłam ;)

To są typy ekipy CPN, a za co Wy kochacie swoje konsole?

załoga

“Spirit” to by się na ten seans przydał.

W związku z falą zalewających nas ekranizacji komiksów, czy gier, a przy tym niezwykłym popisie wizjonerskich pomysłów reżyserów, ja jako fan kina innego musiałem udać się do teatru 10 muzy na film “Spirit”…

Gears of War 2 – “bigger, better, more badass”

Ten tytuł jest znany wszem i wobec w światku graczy. Gra, która wstrząsnęła odbiorcami niesamowitą oprawą graficzną, świetnym gameplayem polegającym na chowaniu się za osłonami i stamtąd zdobywanie terenu kawałek po kawałku (notabene patent ten pojawił się pierwszy raz w mniej znanym kill.switch) i niesamowitą wręcz dawką testosteronu, jaką była przeładowana.  Bohaterowie o aparycji Pudziana na sterydach, nienaturalnie niskich głosach, wszechobecne “fucki” i jeszcze gorsze “tatafakery” pojawiały się w ilościach hurtowych przez całą grę, a sama rozgrywka była – nie oszukujmy się – odmóżdżająca. Owszem, kilka elementów urozmaicało strzelanie, ale na zagadki logiczne nie było co liczyć.Moim zdaniem to bardzo dobrze – shooter TPP to shooter TPP, a nie gra logiczna, ale sporo graczy miało odmienne zdanie. Narzekano też na fabułę (że słaba), narzekano na zbytnie przyklejanie się postaci do ścian (że za często robią to, chociaż nie powinny), narzekano na długość gry (że za krótka) i na multiplayera (że ma parę błędów, których być nie powinno). Narzekano, a i tak każdy w to grał, bo tytuł był przełomowy. Czy wydany w listopadzie minionego roku sequel naprawia błędy poprzedniczki, czy jeszcze bardziej je pogłębia? Zobaczmy…

F.U.C.K.T.#2: O Rare słów kilka…

No to nadszedł czas na publikacje drugiego tekstu. Teraz wykaże się Syriusz. Myślę, że jego tekst powinien się Wam spodobać, bo wielu starszych graczy uwielbia Rare. Ok, bez przydługich wstępów, zapraszam.

Złota opowieść o kobietach, dobroci i każdym z nas…

W życiu jest kilka niezwykłych prawd uniwersalnych, które należy pamiętać w każdej sytuacji. Dla przykładu: głowa ludzka nie potrafi się kręcić w promieniu 360 stopni i nawet Budda w końcu traci cierpliwość. Mądre prawda? Zwłaszcza kiedy doświadczone empirycznie. Całe życie zatem się uczymy, a jak to mawiał jeden z moich ulubionych bohaterów (btw. autor tych “złotych” mądrości) “uczyć się, uczyć się, uczyć się, uczyć się, niech ktoś to zatrzyma[...]“.