Nie wydaje się Wam, że przez ostatnie tygodnie czegoś na CPN brakowało? I wcale nie chodzi mi o nowe wpisy, a o brak podcastu LBWT. Jakoś tak wyszło, że ostatni odcinek wyleciał z obiegu i nie znalazł się na stronie. Ale nic straconego, bo dziś to nadrabiamy, podwójnie! Kontynuując naszą podróż po świecie trafiamy do Paryża (nr 14) i Alabamy (nr 15). Rozmawiając o konstrukcji Eiffela i gejach nie zapominamy także o grach. Brutal Legend, Tekken 6, Assassin’s Creed II to tylko niektóre z gorących kąsków. Jak zwykle profesjonalni i zabawni panowie redaktorzy nie dają o sobie zapomnieć. Lepiej przesłuchajcie oba odcinki, bo naślemy na Was tego pana z góry.

LBWT14 – Newsy, Gran Turismo PSP, Tekken 6, Brutal Legend

>> DOWNLOAD! <<

LBWT15 – Assassin’s Creed II, Modern Warfare 2, Bad Company 2 beta i opowieść Spajka

>> DOWNLOAD! <<

załoga

Na koniec filmik o którym wspominamy w piętnastce:

Zabierałem się do tego wpisu dość długi czas, więc dziękuje Pitowi za „popchnięcie” myśli (bez skojarzeń!). Ostatnią prawdziwą książkę przeczytałem „łohohoho”- nie pamiętam kiedy, ale była to „Koralina”, albo „Nigdziebądź” (nie liczę e-booków w pracy, kiedy nic się nie działo). Gdzieś 5-6 lat temu? Wstyd… Jestem zatem jak ten Pan ->

Pierwszy tom pięcioksięgu „Opowieści Rodu Otori” zaproponował mi kuzyn, który ode mnie dostał „Samurai Champloo”. W zamian dał mi książki nieznanej mi wcześniej nawet z nazwiska autorki o pseudonimie Lian Hearn (nawiązanie do żurawia w nazwisku) o okładkach które widziałem na plakatach kiosków „Ruchu”- a te się kojarzą raczej z Harlekinami i mało ambitną prozą.
„- No kaman, książka? Nie mam czasu na czytanie, wiesz: dziewczyna, treningi, dużo filmów, ratowanie świata, takie rzeczy, nie ma kiedy czytać.
- Piotrek nie pitol, jak zaczniesz czytać to nie będziesz mógł się oderwać. Intrygi, ninje, bitwy, polityka, niby JAPONIA!!!!!, trochę fantastyki…”

No i wchłonąłem na dobre, Trzy Krainy (wyspa do złudzenia przypominająca feudalną Japonię) niczym ruchome piaski pochłonęły każdą wolną chwilę mojego MLIA życia.
„Opowieści Rodu Otori” otwiera tom o tytule „Po słowiczej podłodze”, który jest pierwszym, jednak w chronologii czytania zaczyna się wydarzeniami z tomu 2 (brzmi skomplikowanie, ale najprościej mówiąc: tomem piątym jest „prolog”).
Przemierzając przez pierwsze strony „podłogi” poznajemy po trochu naszych protagonistów, tych dobrych, jak i tych złych- bo tacy być muszą zawsze i wszędzie. Przede wszystkim koncentrujemy się na egzystencji prostego chłopka, żyjącego we wsi Ukrytych (wyznających religię zbliżoną do Chrześcijanizmu, więc nawiązanie do „Samurai Champloo”- jak najbardziej na miejscu, atoli hip-hopu na kartach papieru nie zaznacie), ludzi o prostej duszy, uprawiających rolę i żyjących w zgodzie z naturą, oraz religią.
Sielankowe życie na wsi przerywa wtargnięcie wojsk Pana Sadamu, które puszczają wszystko z dymem, a ludzi wycinają w pień… Jak to w takich historiach bywa, chłopiec w tym czasie znajduje się w innym miejscu, a po powrocie do domu zastaje jedynie zgliszcza, truchłowiska i płomienie. Fabuła by nie zwalniać ani o jotę, na drodze chłopca stawia samego Pana Sadamu (jak już można się domyślić, postać negatywną) i jego przydupasa o „wilczej” mordzie, którzy wdają się w pościg za kilkunastoletnim chłopcem.

W trakcie szamotaniny nasz młody chwat zrzuca z konia Pana Sadamu, a zwaliste cielsko w zbroi wbija się parszywą mordą w błoto, hańba!

Władca Wschodu i rodu Tohan takiej zniewagi odpuścić nie może, tym bardziej że chwilę potem jego człowiek o zakazanej mordzie traci dłoń, ściętą wężowym ostrzem Jato z ręki tajemniczego, nijako ubranego jeźdźca, który przybył w te miejsce rzekomo bez powodu… Co jest dalej? Cztery rody, pośród których część stara się wyłącznie przetrwać na pogrążonej w strachu i czekającej na „płomienie ze wschodu” wyspie, intrygi rodzinne, zdrady i gigantyczną szachownicę na której każdy jest pionkiem, a graczem jest… No właśnie i to jest najciekawsze.

Kto?
1. Sadamu, który zdaje się być nieokrzesanym brutalem jednak posiada największe zaplecze, a wszyscy drżą na myśl o ruchu z jego strony, politycznie urządzony niczym łepetyna obrzydliwej i obślizgłej ośmiornicy.

2. Plemię- grupa ludzi o niezwykłych umiejętnościach rodem z filmów o ninja lat 80`tych, którzy pracują dla tych co płacą- oczywiście wiedzą wszystko, szpiegują wszystkich i sami sobie są sterem, żeglarzem i okrętem z pozoru zdając się być tylko psami na posyłki.

3. Shigeru Otori zwany „rolnikiem”, ostatni dziedzic linii Otori, wyklęty, samotny, jednak kochany przez lud i prawy, przy tym niezwykle błyskotliwy i inteligentny, oraz jak się okazuje przytłaczająco tajemniczy.

Oczywiście bohaterów jest znacznie więcej i trudno przewidzieć zwrot, który ma nastąpić za kilka stron. Śledząc historię poznajemy nowe fakty, przeszłość, zdrady, zgony, plany, jesteśmy świadkami narodzin miłości, świadkami ciosów w plecy, walk na miecze, pompatycznych uczuć, obserwujemy pierwszego, który skrada się po tytułowej słowiczej podłodze (miejscu które chroni sypialnię Sadamu) by zadać cios śpiącemu, toniemy w intrygach Plemienia, bierzemy udział w bitwach o losy Trzech Krain….

Książki czytało mi się bardzo fajnie i śmiało można stwierdzić, że jest to bardzo dobry crossover powieści przygodowej, fantasy i wojenno-politycznej. Od razu trzeba zaznaczyć, że nie jest to tytuł historyczny i że dzieje się w miejscu nie istniejącym, wykraczając poza pewne znane nam prawa fizyki. Istnieje wiele nawiązań do naszego świata i do Japonii- jednak dzieje się to dawno temu za siedmioma górami…

Miejscu którego nie ma i które stworzyła Gillian Rubinstein (Lian Hearn jak już wspomniałem wcześniej to pseudonim) na potrzeby swojej epickiej opowieści, nie spodziewajcie się zatem faktów i odwzorowania wszystkiego takim jakim jest, bądź było, pokochajcie opowieść za fantastyczny płaszcz, jakim jest okryta i dajcie się porwać powieści w stylistyce na jakiej wychowała się większość z nas- dużych dzieci kina o ninjach i samurajach z Hong Kongu ;)
Pozdrawiam
Uth

“Stosunki społeczne w średniowiecznej Japonii były niezwykle złożone. Mój świat Trzech Krain jest znacznie prostszy i raczej zasugerowany niż szczegółowo opisany. Myślę, że moje książki można określić jako artystyczną odpowiedź na historię Japonii, a nie jako próbę jej odtworzenia.”
Lian Hearn

Tytuł: Po słowiczej podłodze
Tytuł oryginału: Accros the Nightingale Floor
Tłumaczenie: Barbara Kopeć-Umiastowska
Liczba stron: 368

Tytuł: Na posłaniu z trawy
Tytuł oryginału: Grass for His Pillow
Tłumaczenie: Barbara Kopeć-Umiastowska
Liczba stron: 372

Tytuł: W blasku księżyca
Tytuł oryginału: Brillance of the Moon
Tłumaczenie: Barbara Kopeć-Umiastowska
Liczba stron: 435

Tytuł: Krzyk czapli
Tytuł oryginału: The Harsh Cry
Tłumaczenie: Dominika Cieśla-Szymańska
Liczba stron: 560

Tytuł: Sieć niebios
tytuł oryginału: Heavens Net Is Wide: The First Tale of the Otori
Tłumaczenie: Dominika Cieśla-Szymańska
Liczba stron: 512

Ursula K. Le Guin należy do najwybitniejszych pisarek literatury science fiction i fantasy. Wiele razy była nagradzana największymi nagrodami literackimi: Hugo i Nebulą. Dlatego z niekłamaną ciekawością zabrałem się za jedną z jej najbardziej znanych książek należących do cyklu Ekumena pt. “Lewa ręka ciemności”.

Powieść osadzona jest we wspomnianym świecie Ekumeny. Akcja ma miejsce na niezbadanej wcześniej planecie, w świecie Gethen, przez miejscowych zwanym Zimą. Przybywa tu wysłannik Ekumeny o imieniu Genly Ai. Ma za zadanie przekonać mieszkańców Gethen do przyłączenia się do wspólnoty. Ląduje on w kraju Karhid, gdzie wzbudza wielkie zainteresowanie, a jego statek kosmiczny zostaje rozebrany na części i poddany badaniom. Genly rozpoczyna swoją misję i szybko wplątuje się w liczne intrygi pałacowe, gdyż każdy chce wykorzystać jego obecność dla własnych celów. Potem trafia do kraju Orgoreyn, który stanowi zupełne przeciwieństwo Karhidu, ale czy lepsze?

Ten krótki rys fabularny jest tylko ułamkiem tego co znajdziecie w powieści. Przyznam, że pomimo faktu, iż akcja nie jest tak dynamiczna jak w Wiedźminie i Achai, które m. innymi z tej racji tak przypadły mi do gustu, to “Lewą rękę ciemności” czyta się z równie wielkim zaangażowaniem i zainteresowaniem. Nie obędzie się bez tzw. syndromu “Jeszcze jeden rozdział i idę spać”, który potrafi trwać nieprzerwanie przez całą noc :)

Czym oprócz doskonałych intryg może nas jeszcze zainteresować powieść Ursuli K. Le Guin. Przede wszystkim opisem świata i mentalności jego mieszkańców. Otóż różnią się dosyć znacznie od Genly’ego, urodzonego na Ziemi. Są hermafrodytami, czyli obojnakami, którzy jedynie w pewnych okresach stają się płodni i przyjmują jedną z płci – męską lub żeńską. Początkowo opisy kemmeru (okresu godowego) wywoływały u mnie delikatny uśmiech politowania, ale z czasem autorka tak fachowo nakreśliła powiązania pomiędzy polityką, a kemmerem, że w mojej wyobraźni powstał obraz społeczeństwa zupełnie innego od naszego (jednak z pewnymi podobnymi cechami, przywarami i zachowaniem, które już sami musicie sobie doczytać), ale w pełni funkcjonalnego, obdarzonego swoimi tradycjami i religią. Szybko udało mi się wejść w skórę Genly’ego i tak jak on zagłębiać się w poznawanie nowego świata.

Mój ulubiony etap? Przejście przez lodowiec. Jeżeli polityka i rozdziały dotyczące przypowieści, kronik, stanowiące uzupełnienie do ogólnego obrazu Zimy Was nie interesują, to te kilka mroźnych rozdziałów powinno Wam się spodobać bez dwóch zdań. Ja osobiście byłem oczarowany szczegółowością opisów śniegu i lodu oraz relacji pomiędzy osobami przemierzającymi ten niedostępny krajobraz. Przysłowie, że najlepszego przyjaciela poznajemy w biedzie nigdzie jeszcze nie miało tak realnego znaczenia. Gorąco polecam!

pozdrawiam,
pit

Jakoś przypadkiem o uszy obił mi się tytuł „Pandorum”. Do wczoraj myślałem, że to jakaś azjatycka produkcja z duchami i panienkami płaczącymi łzami o kolorze krwii… Jakże się zdziwiłem, gdy moim oczom ukazało się klimatyczne i zarazem enigmatyczne wprowadzenie w tematykę tego filmu. Pierwsze skojarzenia? „Event Horizon”, „Dead Space”, „Alien” i pewnie nie tylko, natomiast każdy kto widział te tytuły zauważy pewną wspólną, bardzo zimną, zielonkawo-niebieską specyfikę, pokrytą kablami, żelastwem i tawotem do smarowania plazmowych rdzeni, gdzie coś czai się w ciemności.

„Pandorum” można rozumieć dwojako, jako termin określający chorobę wywołaną przedłużonym czasem hibernowania objawiającą się paranoją, tendencjami maniakalno-depresyjnymi, skłonnościami samobójczymi, halucynacjami, drgawkami i innymi fajnymi symptomami bez których obejść się w kosmicznej próżni nie można. „Pandorum” to również twór niemiecko-armerykańskiej współpracy filmowej, dodać należy że w mojej opinii bardzo dobry twór. Scenariusz napisali wspólnymi siłami Travis Milloy i Christian Alvart, których w zasadzie nie kojarzę z żadnego tytułu, zatem debiut komercyjny można powiedzieć że jest mocny niczym czarna kawa z Peru.
Jako główne mordy przewijają nam się Denis Quaid (który jakieś doświadczenie w s-f już ma: Frequency, Innerspace, The Day After Tommorow), oraz Ben Foster (znałem go wcześniej tylko z negatywnej roli w 3:10 to Yuma i Punishera). Jak się sprawdzają? Bardzo dobrze, inne role niż te dotychczas znane, autentyczne, pozbawione kretyńskich skryptów i poważne w tym co robią.
A co i gdzie robią jest tutaj jak najbardziej na miejscu. Pierwszy bohater, którego mamy okazję poznać (nie licząc tych z wprowadzenia) to kapral Bower. Facet budzi się właśnie z hibernacji nie wiadomo jak po długim czasie, trzęsie się, nie wie gdzie jest, nie bardzo pamięta jak się obsługuje tutejsze urządzenia, jest głodny i sam-a reszta śpi w kosmicznym letargu.
Już pierwsze sceny obrazują statek Elysium jako miejsce potężne, samotne i pogrążone w czymś nieznanym i niebezpiecznym. Do Bowera dołącza przed chwilą zbudzony z hibernacji Payton i razem starają się rozwikłać tajemnicę statku widmo na którego pokładzie się znaleźli. Prowadząc dialog przypominają sobie coraz więcej, a układanka zaczyna tworzyć coraz wyraźniejsze kształty. Dowiadujemy się, że Bower należy do grupy inżynierów i pewne rzeczy w temacie mechaniki okrętu po prostu wie, a mostek jest miejscem do którego powinni się udać. Obaj uświadamiają sobie równie, że powinni zostać zbudzeni z hibernacji przez grupę 4 (należą do 5) na swoją 2 letnią wachtę, jednak po grupie czwartej śladów żadnych nie ma. By było ciekawiej okazuje się, że statek ma rozregulowany generator energii i potrzebny jest restart systemu nim wszystko rozleci się na kawałki. Brak narzędzi i broni, oraz konieczność skradania się szybami wentylacyjnymi nie jest ostatecznie najgorszą z możliwości o ile jest bezpiecznie. Tutaj oczywiście sprawa się komplikuje, a Bower już po chwili znajduje pierwsze ciała- jedne już nadkruszone przez czas, pewnie ofiary podobnej podróży do reaktora, inne świeże- lekko żywe, podwieszone pod sufitem na kablach… W tym momencie już pewne jest, że statek skrywa mroczną tajemnicę, pewne jest że z załogą stało się coś złego, pewne jest że pozostanie w takim miejscu gwarantuje jedynie objęcia lodowatych dłoni Kosmicznego Żniwiarza i pewne jest że w tej podróży poszło coś nie tak. Poznajemy historię smutną, straszną i w zasadzie całkiem świeżą, a film stanowi zastrzyk adrenaliny w już lekko zestarzałym i opuszczonym gatunku space-horrorów. Pomyślcie, że w locie który ma trwać ponad 100 lat coś idzie nie tak, a bohaterowie budzą się w miejscu w którym za pancerną szybą nie ma gwiazd, tylko ciemność. W miejscu z którego nie ma już jak wrócić, a towarzysze wiją się w amoku pandorum, bądź śpią snem z którego nie można ich zbudzić. Nie chce pisać zbyt wiele, zdradzać fabuły, która jest świetnie prowadzona i karmi nas okruszkami przesmacznego pieczywa w którym ukryta jest śliwka. To jest tytuł, który podobnie jak polecane poprzednio przeze mnie filmy albo się kocha, albo nienawidzi. Jest coraz bardziej otulające bohaterów szaleństwo, samotność, zagrożenie i statek kosmiczny. Tutaj boimy się nie tylko potworów z mackami, czy pełzających po ścianach xenomorfów, ale nas samych. Ludzi którzy utonęli w obłędzie podczas za długiej podróży przez wszechświat, samotnych, niepoczytalnych i zaadaptowanych w nowych warunkach bytu.
Inaczej mówiąc: świetne role, kapitalny klimat, dobra fabuła i pomysł, rezurekcja gatunku, oraz zaskakujący finał.
Uth poleca!

 

Trailer leciutko spojlerujący:

I stało się to, co teoretycznie stać się nie mogło. Trzynaste, jak zawsze genialne wydanie naszego niezwykłego podcastu wreszcie pojawiło się by, tradycyjnie, wlać w Wasze serduszka nieco pogodnego ciepełka. Szczególnie, że prawdopodobnie wszyscy ‘panowie redaktorzy’ dzień wcześniej pogodne ciepełko wlewali z kieliszka do swoich brzuszków, czego efekty można znaleźć, a dokładniej usłyszeć, w najnowszej audycji. Jest zbiorowy kac, Myszka Miki i piersi.

… chlip… czegóż człowiek może chcieć więcej od życia?

LBWT13 – Newsy, Gamer, Fifa 10, Uncharted 2

>> DOWNLOAD! <<

Reaktywujemy FUCKT razem z nadesłanym przez czytelniczkę tekstem. Jak widzicie, na razie brak nam nagłówka, pojawi się jutro, na razie jest w fazie projektowania (jak i nowa nazwa dla działu oraz lepszy wstęp :P ). No ale nie przejmujcie się tym, zapraszam do czytania.

edycja:
No i proszę, jest nowe logo. Ale nazwa i wstęp zostają ;) Jak się podoba ulepszenie?

=========================================

Był emitowany dotychczas w 20 krajach, m.in. w Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Portugalii, Hiszpanii i Australii. Powrót do życia (Life) - serial kryminalny, któremu warto się przyjrzeć. Tytułu nie bierzcie dosłownie, ponieważ chodzi tu raczej o 12 lat wyjęte z życiorysu czynnego gliny, który został wrobiony w morderstwo, którego nie popełnił. Tak właśnie wszystko się zaczyna. Charlie Crews (Damian Lewis) główny bohater – niesamowity rudzielec o podejrzliwym spojrzeniu - wraca do służby ponownie stając się policyjnym detektywem. Został przydzielony do (jakże by inaczej) pięknej pani detektyw. Wszyscy mają go na celowniku, ponieważ nie wierzą w jego niewinność. Charlie na własną rękę szuka dowodów by dowiedzieć się kto go wrobił. Pojawia się parokrotnie u detektywa prowadzącego przed 12 laty tę sprawę… Motywem przewodnim serialu jest życie Charliego po godzinach pracy: sypiające z nim różne laski, kumpel z celi rozporządzający jego kasą, jaką dostał za zadośćuczynienie (a było tego troszkę). Za nią zakupił sobie willę, samochody a nawet traktor…

Każda ze spraw, którą prowadzi wraz z partnerką Dani Reese (Sarah Shahi) trzyma w napięciu do samego końca, rozkminę pozostawiam wam….

A oprócz tego wszystkiego od czasu do czasu pojawiają się scenki z przesłuchań różnych świadków dotyczących jego dochodzenia. Charlie jest „niepokojący”, nigdy nie wiadomo do końca co zrobi. Głośno myśli, co irytuje Dani. Wiecznie jest nieobecny myślami, jakby rozmawiał ze swoim drugim ja.

Fajna muzyka w scenach „grozy” (bo zdarza się i tak, że nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli), podejrzane ujęcia z różnych kamer i częste zbliżenia na twarz Charliego – myślącego… Trudno go rozgryźć… i dlatego myślę, że jeśli lubisz seriale, te trzymające w napięciu, to jest on właśnie dla Ciebie. Ze wszech miar polecam! Choć nie musicie wierzyć kobiecie, której przecież nie znacie ;)

Misa

Co powoduje, że niektóre filmy stają się hitami? Umiejętności reżysera? Kunszt aktorów? A może głębia scenariusza? Nie, dzięki temu stają się kultowe. Hit, to multum kasy na reklamy, mega promocje i setki ludzi przyszywających mu tę łatkę po wyjściu z kina. Którym z nich jest Dystrykt 9? Umieściłbym go gdzieś po środku. Ale na pewno ma zadatki na bycie pamiętanym przez lata.

Żebyśmy mieli jasność, nie przeczę temu, że D9 jest genialny, jak na debiut reżyserski, temu, że aktorzy zagrali naprawdę przekonująco, nie mam też zamiaru podważać jakości scenariusza – jest świetny. Jednak czegoś Dystryktowi zabrakło, by z miejsca okrzyknąć go wielkim dziełem.

28 lat temu na Ziemi wylądowali obcy. Co najdziwniejsze, wcale nie trafili do Waszyngtonu czy innego Chicago, ich statek znalazł się tuż nad Johannesburgiem w Republice Południowej Afryki. Po trzech miesiącach od ich pojawienia się, przez które załoga nie dawała znaku życia, rząd postanowił zinfiltrować ich statek. Znaleźli tam setki tysięcy umierających kosmitów. Zaproponowano im i schronienie, co w pewnym momencie skończyło się zamknięciem w getcie – tytułowym Dystrykcie Dziewiątym. Kiedy po prawie 30 latach napieć i wzrastającej niechęci wobec “najeźdźców” zdecydowano się na ich przesiedlenie poza teren miasta, miał się tym zając Wikus van de Merwe. Niestety, jak zawsze w takich sytuacjach, nie wszystko poszło zgodnie z planem.

Nie nastawiajcie sie na film akcji i wielkie widowisko rofem z Władcy Pierścieni jakie powinno gwarantować nazwisko Petera Jacksona. To też nie Awatar Jamesa Camerona zwiastujący orgię kolorów, wybuchów i efektów specjalnych. Obraz Neila Blomkampa jest raczej filmem dokumentalnym opisującym obcych i nieudaną akcję MNU (korporację dla której pracował Wikus) i kontrowersję z nią związane.

By nadać Dystryktowi prawdziwości reżyser pozwolił sobie na sporo wywiadów ze “świadkami” i “ekspertami”, ujęcia i całe sceny kręcone z ręki oraz kamery osadzonej na karabinie/hełmie. A sceny batalistyczne (bo jednak są i takie) momentami kręcono w konwencji raportu z pola walki autorstwa przypadkowego przechodnia.

Natomiast, wyboraźcie sobie, moi mili, że w całym filmie nie chodzi o najazd obcych. Nie, ma on pokazywać naszą ksenofobię, rasizm, strach przed innością. Nie przypadkowo akcję osadzono w RPA, gdzie jest do niedawna panował apartheid. Pogardliwe nazywanie kosmitów “krewetkami” to jedno, na zupełnie innym biegunie nietolerancji znajduje się ich wyzysk, traktowanie jak zwierzęta tylko dlatego, że są inni od nas. Prawdziwe skurwienie ludzi jest pokazane na tyle sugestywnie, że momentami autentycznie żal mi było naszych gości z kosmosu. Także przez cały czas bardzo zależało mi na powodzeniu misji pary bohaterów (do których, uwaga, nie zalicza się ten, o którym myślą ci, którzy film już widzieli). Czasami okropnie jest być człowiekiem, Blomkamp idealnie pokazał wady naszego gatunku. Wspomniał też o ciągłej prywatyzacji wszystkiego, ale jednak brak szacunku jest najbardziej widoczny.

Mimo kilku gorzkich słów we wstępie naprawdę polecam Dystrykt 9 wszystkim. Może Wam uda się w nim znaleźć ten “najlepszy film sci-fi od czasów pierwszego Matrixa“, którego ja niestety nie wyłapałem.

A zwiastunów nowych i konkretnie ciekawych brak. Z rzeczy, o których jeszcze nie wspomniałem cieszy mnie fakt, że Sherlock Holmes nie został, wzorem Alicji w Krainie Czarów, przesunięty na przyszły rok.

Shinigami

No i jeszcze macie na koniec krótkometrażówkę bez której nie byłoby Dystryktu 9.

Bez zbędnego wstępu (do tego odcinka były już dwa) zostawiamy Was z podcastem i zagadką, która brzmi: “Co syriusz zobaczył ostatnio na autobusie?” – podpowiedź: N 50o02′34.74″, E 21o59′13.62″.

Fragment Tres

>> DOWNLOAD! <<

załoga

Nastał kolejny dzień – jak myślicie, na co przyszedł czas? Na piwo? Na dziewczyny? Na KASZTANY? Ohohoho, lepiej! Wszystko to, a nawet i więcej, otrzymacie w drugiej części naszego podcaścicha. Co nowego? Niby dalej śmiejemy się z Syriusza (ne ma ps3, ne ma ps3!), ale w międzyczasie omawiamy też najnowsze demka i, o dziwo, pełne wersje Need for Speed: Shift i Scribblenauts – także, będzie o czym posłuchać.

Fragment Duo

>> DOWNLOAD! <<

załoga

Była przerwa? Była. I co z tego, a kogo to obchodzi? Szczególnie, że w zamian za oczekiwanie dajemy wam nie jeden, nie trzy, nie osiemnaście, a DWA wypasione odcinki prawdopodobnie najlepszego podcastu nagrywanego we wschodniej Europe.

Znaczy się, od dziś to chyba i na świecie. Jak będziecie mieli okazję usłyszeć (a spróbujcie nie przesłuchać, dziady…), najnowsza audycja została nagrana w naszym biurze w Los Angeles, w którym to, podczas prowadzenia burzliwych debat dotyczących głównie Syriusza, czas umilały nam striptizerki – ponoć płci żeńskiej, choć, krótko mówiąc, polemizowałbym…

Z racji, że mikrofon wuwa postanowił zemścić się na Syriuszu za wszystkie przekleństwa rzucone w stronę Piotra Kupichy z zespołu Feel (jak on śmiał, ‘wa mać…), dziś otrzymujecie jedynie część pierwszą podcastu (W końcu chłopak musi mieć czas na poskładanie całości do kupy, wyrównanie poziomu głośności każdej z gwiazd audycji, ple, ple, ple…), swoisty przedsmak soczystej całości, będącej istną ambrozją zwiększającą potencję.

Słyszycie staruchy? Po kiego Wam Viagra. Pozwólcie wrócić czasom młodości, pełnym dzikich swawoli, jędrnego wina i tanich piersi…

Fragment Uno

>> DOWNLOAD! <<

załoga