Jakoś przypadkiem o uszy obił mi się tytuł „Pandorum”. Do wczoraj myślałem, że to jakaś azjatycka produkcja z duchami i panienkami płaczącymi łzami o kolorze krwii… Jakże się zdziwiłem, gdy moim oczom ukazało się klimatyczne i zarazem enigmatyczne wprowadzenie w tematykę tego filmu. Pierwsze skojarzenia? „Event Horizon”, „Dead Space”, „Alien” i pewnie nie tylko, natomiast każdy kto widział te tytuły zauważy pewną wspólną, bardzo zimną, zielonkawo-niebieską specyfikę, pokrytą kablami, żelastwem i tawotem do smarowania plazmowych rdzeni, gdzie coś czai się w ciemności.

„Pandorum” można rozumieć dwojako, jako termin określający chorobę wywołaną przedłużonym czasem hibernowania objawiającą się paranoją, tendencjami maniakalno-depresyjnymi, skłonnościami samobójczymi, halucynacjami, drgawkami i innymi fajnymi symptomami bez których obejść się w kosmicznej próżni nie można. „Pandorum” to również twór niemiecko-armerykańskiej współpracy filmowej, dodać należy że w mojej opinii bardzo dobry twór. Scenariusz napisali wspólnymi siłami Travis Milloy i Christian Alvart, których w zasadzie nie kojarzę z żadnego tytułu, zatem debiut komercyjny można powiedzieć że jest mocny niczym czarna kawa z Peru.
Jako główne mordy przewijają nam się Denis Quaid (który jakieś doświadczenie w s-f już ma: Frequency, Innerspace, The Day After Tommorow), oraz Ben Foster (znałem go wcześniej tylko z negatywnej roli w 3:10 to Yuma i Punishera). Jak się sprawdzają? Bardzo dobrze, inne role niż te dotychczas znane, autentyczne, pozbawione kretyńskich skryptów i poważne w tym co robią.
A co i gdzie robią jest tutaj jak najbardziej na miejscu. Pierwszy bohater, którego mamy okazję poznać (nie licząc tych z wprowadzenia) to kapral Bower. Facet budzi się właśnie z hibernacji nie wiadomo jak po długim czasie, trzęsie się, nie wie gdzie jest, nie bardzo pamięta jak się obsługuje tutejsze urządzenia, jest głodny i sam-a reszta śpi w kosmicznym letargu.
Już pierwsze sceny obrazują statek Elysium jako miejsce potężne, samotne i pogrążone w czymś nieznanym i niebezpiecznym. Do Bowera dołącza przed chwilą zbudzony z hibernacji Payton i razem starają się rozwikłać tajemnicę statku widmo na którego pokładzie się znaleźli. Prowadząc dialog przypominają sobie coraz więcej, a układanka zaczyna tworzyć coraz wyraźniejsze kształty. Dowiadujemy się, że Bower należy do grupy inżynierów i pewne rzeczy w temacie mechaniki okrętu po prostu wie, a mostek jest miejscem do którego powinni się udać. Obaj uświadamiają sobie równie, że powinni zostać zbudzeni z hibernacji przez grupę 4 (należą do 5) na swoją 2 letnią wachtę, jednak po grupie czwartej śladów żadnych nie ma. By było ciekawiej okazuje się, że statek ma rozregulowany generator energii i potrzebny jest restart systemu nim wszystko rozleci się na kawałki. Brak narzędzi i broni, oraz konieczność skradania się szybami wentylacyjnymi nie jest ostatecznie najgorszą z możliwości o ile jest bezpiecznie. Tutaj oczywiście sprawa się komplikuje, a Bower już po chwili znajduje pierwsze ciała- jedne już nadkruszone przez czas, pewnie ofiary podobnej podróży do reaktora, inne świeże- lekko żywe, podwieszone pod sufitem na kablach… W tym momencie już pewne jest, że statek skrywa mroczną tajemnicę, pewne jest że z załogą stało się coś złego, pewne jest że pozostanie w takim miejscu gwarantuje jedynie objęcia lodowatych dłoni Kosmicznego Żniwiarza i pewne jest że w tej podróży poszło coś nie tak. Poznajemy historię smutną, straszną i w zasadzie całkiem świeżą, a film stanowi zastrzyk adrenaliny w już lekko zestarzałym i opuszczonym gatunku space-horrorów. Pomyślcie, że w locie który ma trwać ponad 100 lat coś idzie nie tak, a bohaterowie budzą się w miejscu w którym za pancerną szybą nie ma gwiazd, tylko ciemność. W miejscu z którego nie ma już jak wrócić, a towarzysze wiją się w amoku pandorum, bądź śpią snem z którego nie można ich zbudzić. Nie chce pisać zbyt wiele, zdradzać fabuły, która jest świetnie prowadzona i karmi nas okruszkami przesmacznego pieczywa w którym ukryta jest śliwka. To jest tytuł, który podobnie jak polecane poprzednio przeze mnie filmy albo się kocha, albo nienawidzi. Jest coraz bardziej otulające bohaterów szaleństwo, samotność, zagrożenie i statek kosmiczny. Tutaj boimy się nie tylko potworów z mackami, czy pełzających po ścianach xenomorfów, ale nas samych. Ludzi którzy utonęli w obłędzie podczas za długiej podróży przez wszechświat, samotnych, niepoczytalnych i zaadaptowanych w nowych warunkach bytu.
Inaczej mówiąc: świetne role, kapitalny klimat, dobra fabuła i pomysł, rezurekcja gatunku, oraz zaskakujący finał.
Uth poleca!

 

Trailer leciutko spojlerujący:

I stało się to, co teoretycznie stać się nie mogło. Trzynaste, jak zawsze genialne wydanie naszego niezwykłego podcastu wreszcie pojawiło się by, tradycyjnie, wlać w Wasze serduszka nieco pogodnego ciepełka. Szczególnie, że prawdopodobnie wszyscy ‘panowie redaktorzy’ dzień wcześniej pogodne ciepełko wlewali z kieliszka do swoich brzuszków, czego efekty można znaleźć, a dokładniej usłyszeć, w najnowszej audycji. Jest zbiorowy kac, Myszka Miki i piersi.

… chlip… czegóż człowiek może chcieć więcej od życia?

LBWT13 – Newsy, Gamer, Fifa 10, Uncharted 2

>> DOWNLOAD! <<

Reaktywujemy FUCKT razem z nadesłanym przez czytelniczkę tekstem. Jak widzicie, na razie brak nam nagłówka, pojawi się jutro, na razie jest w fazie projektowania (jak i nowa nazwa dla działu oraz lepszy wstęp :P ). No ale nie przejmujcie się tym, zapraszam do czytania.

edycja:
No i proszę, jest nowe logo. Ale nazwa i wstęp zostają ;) Jak się podoba ulepszenie?

=========================================

Był emitowany dotychczas w 20 krajach, m.in. w Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Portugalii, Hiszpanii i Australii. Powrót do życia (Life) - serial kryminalny, któremu warto się przyjrzeć. Tytułu nie bierzcie dosłownie, ponieważ chodzi tu raczej o 12 lat wyjęte z życiorysu czynnego gliny, który został wrobiony w morderstwo, którego nie popełnił. Tak właśnie wszystko się zaczyna. Charlie Crews (Damian Lewis) główny bohater – niesamowity rudzielec o podejrzliwym spojrzeniu - wraca do służby ponownie stając się policyjnym detektywem. Został przydzielony do (jakże by inaczej) pięknej pani detektyw. Wszyscy mają go na celowniku, ponieważ nie wierzą w jego niewinność. Charlie na własną rękę szuka dowodów by dowiedzieć się kto go wrobił. Pojawia się parokrotnie u detektywa prowadzącego przed 12 laty tę sprawę… Motywem przewodnim serialu jest życie Charliego po godzinach pracy: sypiające z nim różne laski, kumpel z celi rozporządzający jego kasą, jaką dostał za zadośćuczynienie (a było tego troszkę). Za nią zakupił sobie willę, samochody a nawet traktor…

Każda ze spraw, którą prowadzi wraz z partnerką Dani Reese (Sarah Shahi) trzyma w napięciu do samego końca, rozkminę pozostawiam wam….

A oprócz tego wszystkiego od czasu do czasu pojawiają się scenki z przesłuchań różnych świadków dotyczących jego dochodzenia. Charlie jest „niepokojący”, nigdy nie wiadomo do końca co zrobi. Głośno myśli, co irytuje Dani. Wiecznie jest nieobecny myślami, jakby rozmawiał ze swoim drugim ja.

Fajna muzyka w scenach „grozy” (bo zdarza się i tak, że nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli), podejrzane ujęcia z różnych kamer i częste zbliżenia na twarz Charliego – myślącego… Trudno go rozgryźć… i dlatego myślę, że jeśli lubisz seriale, te trzymające w napięciu, to jest on właśnie dla Ciebie. Ze wszech miar polecam! Choć nie musicie wierzyć kobiecie, której przecież nie znacie ;)

Misa

Co powoduje, że niektóre filmy stają się hitami? Umiejętności reżysera? Kunszt aktorów? A może głębia scenariusza? Nie, dzięki temu stają się kultowe. Hit, to multum kasy na reklamy, mega promocje i setki ludzi przyszywających mu tę łatkę po wyjściu z kina. Którym z nich jest Dystrykt 9? Umieściłbym go gdzieś po środku. Ale na pewno ma zadatki na bycie pamiętanym przez lata.

Żebyśmy mieli jasność, nie przeczę temu, że D9 jest genialny, jak na debiut reżyserski, temu, że aktorzy zagrali naprawdę przekonująco, nie mam też zamiaru podważać jakości scenariusza – jest świetny. Jednak czegoś Dystryktowi zabrakło, by z miejsca okrzyknąć go wielkim dziełem.

28 lat temu na Ziemi wylądowali obcy. Co najdziwniejsze, wcale nie trafili do Waszyngtonu czy innego Chicago, ich statek znalazł się tuż nad Johannesburgiem w Republice Południowej Afryki. Po trzech miesiącach od ich pojawienia się, przez które załoga nie dawała znaku życia, rząd postanowił zinfiltrować ich statek. Znaleźli tam setki tysięcy umierających kosmitów. Zaproponowano im i schronienie, co w pewnym momencie skończyło się zamknięciem w getcie – tytułowym Dystrykcie Dziewiątym. Kiedy po prawie 30 latach napieć i wzrastającej niechęci wobec “najeźdźców” zdecydowano się na ich przesiedlenie poza teren miasta, miał się tym zając Wikus van de Merwe. Niestety, jak zawsze w takich sytuacjach, nie wszystko poszło zgodnie z planem.

Nie nastawiajcie sie na film akcji i wielkie widowisko rofem z Władcy Pierścieni jakie powinno gwarantować nazwisko Petera Jacksona. To też nie Awatar Jamesa Camerona zwiastujący orgię kolorów, wybuchów i efektów specjalnych. Obraz Neila Blomkampa jest raczej filmem dokumentalnym opisującym obcych i nieudaną akcję MNU (korporację dla której pracował Wikus) i kontrowersję z nią związane.

By nadać Dystryktowi prawdziwości reżyser pozwolił sobie na sporo wywiadów ze “świadkami” i “ekspertami”, ujęcia i całe sceny kręcone z ręki oraz kamery osadzonej na karabinie/hełmie. A sceny batalistyczne (bo jednak są i takie) momentami kręcono w konwencji raportu z pola walki autorstwa przypadkowego przechodnia.

Natomiast, wyboraźcie sobie, moi mili, że w całym filmie nie chodzi o najazd obcych. Nie, ma on pokazywać naszą ksenofobię, rasizm, strach przed innością. Nie przypadkowo akcję osadzono w RPA, gdzie jest do niedawna panował apartheid. Pogardliwe nazywanie kosmitów “krewetkami” to jedno, na zupełnie innym biegunie nietolerancji znajduje się ich wyzysk, traktowanie jak zwierzęta tylko dlatego, że są inni od nas. Prawdziwe skurwienie ludzi jest pokazane na tyle sugestywnie, że momentami autentycznie żal mi było naszych gości z kosmosu. Także przez cały czas bardzo zależało mi na powodzeniu misji pary bohaterów (do których, uwaga, nie zalicza się ten, o którym myślą ci, którzy film już widzieli). Czasami okropnie jest być człowiekiem, Blomkamp idealnie pokazał wady naszego gatunku. Wspomniał też o ciągłej prywatyzacji wszystkiego, ale jednak brak szacunku jest najbardziej widoczny.

Mimo kilku gorzkich słów we wstępie naprawdę polecam Dystrykt 9 wszystkim. Może Wam uda się w nim znaleźć ten “najlepszy film sci-fi od czasów pierwszego Matrixa“, którego ja niestety nie wyłapałem.

A zwiastunów nowych i konkretnie ciekawych brak. Z rzeczy, o których jeszcze nie wspomniałem cieszy mnie fakt, że Sherlock Holmes nie został, wzorem Alicji w Krainie Czarów, przesunięty na przyszły rok.

Shinigami

No i jeszcze macie na koniec krótkometrażówkę bez której nie byłoby Dystryktu 9.

Bez zbędnego wstępu (do tego odcinka były już dwa) zostawiamy Was z podcastem i zagadką, która brzmi: “Co syriusz zobaczył ostatnio na autobusie?” – podpowiedź: N 50o02′34.74″, E 21o59′13.62″.

Fragment Tres

>> DOWNLOAD! <<

załoga

Nastał kolejny dzień – jak myślicie, na co przyszedł czas? Na piwo? Na dziewczyny? Na KASZTANY? Ohohoho, lepiej! Wszystko to, a nawet i więcej, otrzymacie w drugiej części naszego podcaścicha. Co nowego? Niby dalej śmiejemy się z Syriusza (ne ma ps3, ne ma ps3!), ale w międzyczasie omawiamy też najnowsze demka i, o dziwo, pełne wersje Need for Speed: Shift i Scribblenauts – także, będzie o czym posłuchać.

Fragment Duo

>> DOWNLOAD! <<

załoga

Była przerwa? Była. I co z tego, a kogo to obchodzi? Szczególnie, że w zamian za oczekiwanie dajemy wam nie jeden, nie trzy, nie osiemnaście, a DWA wypasione odcinki prawdopodobnie najlepszego podcastu nagrywanego we wschodniej Europe.

Znaczy się, od dziś to chyba i na świecie. Jak będziecie mieli okazję usłyszeć (a spróbujcie nie przesłuchać, dziady…), najnowsza audycja została nagrana w naszym biurze w Los Angeles, w którym to, podczas prowadzenia burzliwych debat dotyczących głównie Syriusza, czas umilały nam striptizerki – ponoć płci żeńskiej, choć, krótko mówiąc, polemizowałbym…

Z racji, że mikrofon wuwa postanowił zemścić się na Syriuszu za wszystkie przekleństwa rzucone w stronę Piotra Kupichy z zespołu Feel (jak on śmiał, ‘wa mać…), dziś otrzymujecie jedynie część pierwszą podcastu (W końcu chłopak musi mieć czas na poskładanie całości do kupy, wyrównanie poziomu głośności każdej z gwiazd audycji, ple, ple, ple…), swoisty przedsmak soczystej całości, będącej istną ambrozją zwiększającą potencję.

Słyszycie staruchy? Po kiego Wam Viagra. Pozwólcie wrócić czasom młodości, pełnym dzikich swawoli, jędrnego wina i tanich piersi…

Fragment Uno

>> DOWNLOAD! <<

załoga

Historia którą znacie z gier Halo w zasadzie rozpoczyna się w punkcie B historii tego uniwersum. Trudno zrozumieć generalnie co się dzieje i o co chodzi, o ile nie weźmie się pod uwagę wydarzeń sprzed 2552 r., przed inwazją Covenant (zwanego dalej Paktem/Przymierzem) i po odkryciu napędu, który pozwolił na podróże międzygwiezdne, jak i kolonizacje najdalszych regionów kosmosu. Czyli od 2150 roku, punktu A tej historii.

W tym czasie ludzkość pogrążona była w wewnętrznych wojnach pożerających Ziemię, jak i kolonie wydobywcze poza naszym układem. To rozlew krwi miał zadecydować, kto przejmie kontrolę nad Zieloną Planetą i jej najdalszymi osadami, a strony stanowiły tu:
1. UNSC ( United Nation Space Command – pochodna UN, powstała w połowie XXII wieku podczas Wielkiego Przeludnienia Ziemi),
2. armie prowadzone przez faszystę Joviana Friedena (sprowokował konflikt przeprowadzając zamach na doradcę od spraw kolonizacji z UN, który przebywał na jednym z księżyców Jupitera- tak też rozpoczęła się Joviańska Kampania Księżycowa w 2160r.),
3. wojska neo-komunisty Vladimira Koslova.
Po wojnie o lasy deszczowe w 2162 roku konflikt z Zielonej Planety przeniósł się na kolonie Marsa w okolice Argyre Planitia, gdzie działania militarne podejmuje grupa stanowiąca pierwowzór ODST (Orbital Drop Shock Team), by zadać kilka mocnych ciosów w rebelię Koslovica. Oczywiście odnoszą sukces, wynikiem czego, jest powstanie w przyszłości doktryny określającej prawa działania Marines, jako podstawowej jednostki biorącej udział w konfliktach na lądzie jak i w przestrzeni..
2164 to czas czyszczenia przestrzeni z niedobitków Koslovica i Friedena, po wycofaniu się z Ziemi, skrupulatnie usuwani są z systemu przez oddziały Marines UN. W tym samym roku Narody Zjednoczone (UN) zmieniają nazwę na UNSC. Niestety w obliczu gigantycznego przeludnienia oraz utrzymywaniu kilkumilionowej armii, która nie ma z kim walczyć, rynek załamuje się tuż po konflikcie o Lasy Deszczowe..
Kolejny poważny krwawy spór rodzi się w 2494 roku, kiedy to siły Insurekcjonistów (grupa rebeliantów) przejmują kontrolę nad Eridanusem II (planeta w systemie Eridanus), ustanawiając tam własne rządy. Przez 20 lat UNSC próbuje stłumić rebelię, jednak siedziba Insurekcjonistów ukryta w pasie lewitujących asteroidów nie zostaje odnaleziona przez ten czas. Jest to jedna z większych porażek ONI (Office of Naval Inteligence, wywiad UNSC).
W 2513 roku walki wyłamują się poza system Eridanus. Rebelianci prowadzeni przez pułkownika Roberta Watta tworzą flotę małych cywilnych statków, które przez krótki czas opierają się flocie UNSC, a potem wycofują się do pasa asteroidów Eridanus Secundus. Wojny przenoszą się też na Epsilon Eridani. Do tego momentu miliony cywilów wliczane są w ofiary wojny.
Należy wspomnieć też o dość istotnym w całości tych wydarzeń fakcie, iż UNSC przechodziło kryzys w 2517 roku – osłabione ciągłymi walkami nie mogło pozwolić sobie na straty kolejnych ludzi. Dlatego też dr. Catherine Halsey przeforsowała start projektu o nazwie SPARTAN-II.  Z 75 niezwykle uzdolnionych dzieci pobrano materiał genetyczny, który zmodyfikowano i zastąpiono go nowym – silniejszym odpowiednikiem. Poprzez ciężki trening fizyczny oraz wzmacnianie psychiczne klonów opartych na kodzie genetycznym uzdolnionych dzieci, zdołano utworzyć jednostki zwane później SPARTANAMI (szkolone od 6 roku życia jednostki do zadań specjalnych).
W 2525 roku pięciu Spartan infiltruje bazę rebelii na Eridanus Secundus i uprowadza Watta. Potem oddziały Spartan wysyłane są na Jerycho, by powstrzymać kolejne rebelie. Wraz z nadejściem Paktu (przymierze obcych ras prowadzonych przez Proroków- z ang. Covenant) liczebność Insurekcjonistów drastycznie się zmniejsza eksterminowana już przez wspólnego wroga. W ostateczności razem z oddziałami UNSC stawiają czoło obcemu zagrożeniu (2552r.) w bazie, która wcześniej została infiltrowana i, z której porwano Watta (w akcji udział wzięło kilku Spartan, Sztuczna Inteligencja o imieniu Cortana i W-ce Admirał Danforth Whitcomb). Koniec końcem UNSC i tak musiało się ewakuować, a baza została całkowicie zniszczona przez Pakt. 
Agresja ze strony Przymierza rozpoczęła się 3 lutego w 2498, gdy UNSC straciło kontakt z kolonią Harvest, a wysłany tam statek został zniszczony. Wysłano kilka tam kilka statków by zbadały sytuację, powrócił tylko jeden- Herakles -wraz z informacją w obcym języku, która po przetłumaczeniu brzmiała “Wasza zagłada jest wolą bogów, a my jesteśmy ich narzędziami”. W odpowiedzi vice admirał Preston Cole mobilizuję kosmiczną flotę, której celem jest odbicie koloni Harvest. W potyczce tej, ludzkość traci 2/3 swojej armii, jednak w 2531 roku Harvest wraca do ludzi, oczywiście by potem ją stracić. Wysoko zaawansowana technika zbrojeniowa Paktu, deklasuje wszystko, co posiada ludzkość. Systemy tarcz, uzbrojenie oraz konstrukcja z nieznanego materiału przebija się przez siły ludzkości niczym lodołamacz. Wojna pomiędzy ludzkością (jak później się okazuje nie tylko), a sprzymierzonymi rasami Obcych trwa. Pakt jest w trakcie poszukiwań wszelkich informacji, artefaktów i wszystkiego, co jest w jakiś sposób powiązane z rasą Prekursorów, która zaginęła setki tysięcy lat temu. Swoje działania opiera na własnych interpretacjach działań Prekursorów, którzy ich zdaniem stali się Bogami uruchamiając pierścienie Halo (gigantyczne konstrukcje w kosmosie, które sami stworzyli by chronić wszechświat). Według nich ponowne uruchomienie tych mechanizmów sprawi, iż tak też się stanie z Paktem. Oczywiście jedynym zagrożeniem ku zrealizowaniu tego planu jest ludzkość, która według ich dogmatów jest przeciwieństwem rasy Prekursorów. Do 2535 roku większość Zewnętrznych Kolonii (Planety niezwykle bogate w rzadkie minerały) zostaje zniszczone przez Armadę Paktu. Ustanowiony protokół Cole`a, ma na celu zatarcie wszelkich śladów ludzkości, które mogłyby nakierować Obcych na Ziemię. Zatem wszelkie statki, które trafiają na flotę Covenant mają automatycznie wchodzić w nadprzestrzeń i udawać się w nieznanym i losowym kierunku tak, by nigdy nie sprowadziły zagłady na Ziemię. Nie da się też zaprzeczyć, że technologia skoku przestrzennego Obcych przewyższa naszą kilkukrotnie. Pozwala na bardzo dokładne wchodzenie i wychodzenie z nadprzestrzeni, w konkretnymi miejscu, w konkretnej formacji. Natomiast ludzka technologia oparta na Międzyświetlnym Silniku Shaw-Fujikawa, okazuje się niezwykle nieprecyzyjna i niebezpieczna – przez co niektóre statki rozbijają się
o powierzchnie planety, wychodząc z nadprzestrzeni lecąc po losowym wektorze. Niestety jest to wliczone w koszty, jakie musi ponieść Ludzkość by Ziemia nie została odnaleziona. Akcja gry rozpoczyna się w 2552 roku, kiedy Pakt atakuje z zaskoczenia ostatni ludzki bastion stojący na Granicy (Bitwa o Granicę).

Kolejna część niedługo.
Pozdrawiam
Uth

…widzisz chłopcze, stanąłeś oto naprzeciw Niegodziwości. Stoisz naprzeciw wszystkiego co Niecne, Złe, Nieczyste i czarne jak najczerniejsze odłamki nocy. Wszystkie historie babć snute po Spree, wszystkie wylane łzy nad nieszczęściem spływającym z Czarnej Wieży o Tysiącu Zębów. Oto, więc jestem! Jam jest Overlord! Jam jest Władca Ciemności i Ręka Zła, jam jest Miecz co ścina wszelką radość i ucisza wasze śmiechy! Jam jest Pan i Władca legionu demonicznych sług. A Ty? Ty zapuściłeś się w niewłaściwą stronę świata chłopcze. Zanurzyłeś stopy w mojej wodzie, stąpałeś po mojej trawie i miałeś czelność śmiać się w mojej ciszy! Za to czeka Cię sromotna kara, boś poczynił wielki błąd… Źle zrobiłeś igrając z Overlordem. Bardzo Źle…
A kim Wy jesteście co tu wbiegacie nieproszeni!? Halfing, Elf i reszta brudnego tałatajstwa, Siedmioro obszczajkundli. Żałosne! Zatem walczmy, nikt nie sprosta memu ostrzu- tu w szczycie mej Wieży, w sercu Zła. A Ty chłopcze patrz, jak kończą Ci co wchodzą mi w drogę!

FOR JU! FOR OVERLORD!
Na dzień dobry budzi Cię paskudna morda gremlinowatego stworzenia, które zdaje się dla Ciebie być kimś ważnym, kimś z kim coś Cię wiąże, coś niematerialnego, jakaś abstrakcyjna siła co nakazuje byś czynił rzeczy niemoralne, rzeczy okrutne, nawet nie odczuwasz tego znanego “wbrew twej woli”.
Ale co mogłoby wiązać kogoś takiego jak Ty z kimś tak paskudnym? I co to za uczucie? Kim w ogóle jesteś, ten ból głowy, ta więź, ta czarna zbroja, miecz…
Kim jestem?
Uważnie zatem wysłuchujesz historii mówionej przez goblinowatego.
A więc mam być kolejnym ciemiężycielem tej pięknej, zielonołąkej krainy bogatej w owce i inne cudne twory? Ale przecież z tego co mówisz Tamten został zgładzony przez siódemkę prawych herosów co się przeciw Niemu zebrali… Ale że opętało ich szaleństwo i obłęd? I mam być narzędziem zemsty, a każdemu z nich wymierzyć cios co będzie wyrównaniem rachunków? A Ci tu szkaradni i oślizgli mają mi w tym pomóc?
Najprościej odpowiadając: TAK!

FOR OVERLORD!
Zatem rozpoczynasz grę w miejscu o którym wyżej napisałem, a pierwsze minuty po przebudzeniu spędzasz na opanowywaniu swojej odrobinę okaleczonej przez amnezję motoryki. Wiesz już że masz być niedobry i wstrętny, wiesz że masz pomścić poprzedniego co taki był- plan obmyślisz potem, póki co nie jest oryginalnie i przebiegle, ale zło nie odpuszcza nikomu, dopadając wcześniej czy później każdego!
Naj-sam-wpierw Twym nikczemnym zadaniem jest obicie jednego z podwładnych, tego co robi za błazna i jak każdy królewski błazen jest niezwykle irytujący, a żeby było zabawniej te samo zadanie dajesz swoim podwładnym… Co by nie myślał, że życie będzie miał z Tobą lekkie.

A oni…
Pod swoje władanie dostajesz zatem „gejzery” wypełnione czymś co najłatwiej nazwać „esencją”, „esencja” to energia, którą otrzymujesz po zgładzeniu żywej istoty niezależnie od jej wielkości. Nie ma więc znaczenia czy ubijesz żuka, żabę, owcę (co robisz najchętniej, jako że są takie urocze), człowieka, trolla, czy inne mistyczno-fantastyczne stworzenie których pełno w tej obrzydliwie słodkiej krainie (choć za różne stwory, dostajesz różne gatunki esencji). W zasadzie to zaczyna Cię drażnić, że jest taka idealna i faktycznie masz ochotę coś zniszczyć.
By nie odbiegać jednak od jakże istotnego tematu Twojej armii: owa zebrana esencja, ma różne barwy- pośrednio połączone z pewnymi żywiołami, czy też siłami. Zepsuta Żółć, krwista czerwień, toksyczna zieleń i dławiący błękit- zapytasz pewnie: na co to? Każdy kolor odpowiada pewnym „gejzerom” i zdobywasz go z konkretnych istot, „gejzery” znów przywołują konkretne rodzaje Twych okrutnych i potężnych demonów!
(w zasadzie to One nie są potężne, dodatkowo trochę też durne w sumie to są małe i chuderlawe, mózgami też nie grzeszą… ale jakże niezwykle wierne i oddane- a to tu najważniejsze bowiem armia Złego odda za Niego życie bez wahania!)
I tak tu jest. By jednak uwolnić Twe piekielne ogary o zróżnicowanych mocach niezbędne są ich wylęgarnie, które znajdziesz gdzieś na ziemiach, które wcześniej czy później będziesz podbijał. Mimo, że masz wolną rękę w eksplorowaniu sympatycznego świata, do niektórych miejsc dostaniesz się tylko z pomocą swoich Minionów o konkretnych zdolnościach. Tylko zielone mogą niszczyć toksyczne rośliny i rozpędzać trucizny (dodatkowo sprytnie robią się niewidzialne i sztyletują wrogów po plecach, jakże to nikczemne), czerwone pożerają płomień i miotają we wrogów płonącymi kulami siarki, a niebieskie kroczą po wodzie i potrafią wskrzeszać, niczym sami wiecie Kto. Pozostają więc tylko żółte, podstawowe- lecz niezastąpione i dostępne już od początku, najsilniejsze, najokrutniejsze i jedyne które ubierają się w elementy rynsztunku po zgładzonych wrogach (pozostali też coś zakładają, ale efekty wizualnego tego są raczej znikome).
Z braku laku założą na głowę też dynię, czy czapkę kucharską- jak już mówiłem, nie są zbyt rozgarnięte i nie wiedzą że dynią to „se mogą”.
Wielkość Twojej armii zwiększa się wraz ze zbieraniem nowych posągów (mamy różne rodzaje, są takie które dodają energii/many na stałe, są nowym czarem, albo wspomniane przed wtrąceniem), poukrywane skrzętnie po całej krainie. Takie posągi chłopaki biorą na barki i zanoszą do portalu, dzięki którym łatwiej podróżować po świecie. Co znalazłeś możesz obejrzeć w swojej wieży do której masz dostęp przez cały czas trwania gry, a co tam jest?
Czarna wieża to : Twoja okrutna i nikczemna Pani- jeśli już jakąś uwiedziesz swoim niewiele mówiącym (w bezpośrednim znaczeniu tego słowa i pośrednim) licem, sala tronowa, serce podziemi przy którym spoczywają wylęgarnie, kuźnia w której kosztem życia podwładnych i zdobytych skarbów możesz wytopić nowe magiczne artefakty, utwardzić zbroję, dodać czar regeneracji na napierśnik, usprawnić rynsztunek swoich siepaczy itp.- wszystko za sprawą kombinacji liczb podwładnych jakiegoś rodzaju, który wyślesz do kotła, albo idziesz tam by po prostu popatrzeć jak radośnie wskakują na bombę do płynnej stali.
Arena na której możesz wyzwać każdą pokonaną i nędzną jednostkę-przy okazji zdobyć „esencję”, kaski dla Żółtych, czy kilka srebrników.
U góry pokoje do których zyskasz dostęp w późniejszym etapie gry i dodatkowo opcja “Pimp Up My Tower!”. Złotem wykupujesz nowe lansiarskie ozdoby do swojej z początku zapuszczonej i meliniarskiej wieży, a tu do wyboru: więcej kolców, jeszcze więcej kolców, banery, chimery, trony, zwieńczenia i kolce… Generalnie to jest na co wydawać pieniążki, a zdobywasz je jak już mówiłem z poległych, albo z plądrowania!
Fajnie? Wpuszczasz hołotę do wioski i kolejno ładujesz ich w każde z domostw. Wynoszą ze środka co najlepsze, eliksiry, rynsztunek, pieniążki, oraz czasem partyzantem zachlewają pałę. Wychodzą wtedy z takimi świecącymi oczkami i oddają mocz tuż przed progiem. Urocze, prawda?
W tej grze po prostu chcesz być złym, nie widzę sensu bycia dobrym w grze, w której założenie to bycie złym: możesz co prawda być bardziej lub mniej złym, jednak skoro już masz szansę i nie dostajesz XP za cudowne, praworządne odpowiedzi i działania jak w Baldurs Gate, a wręcz odwrotnie- dostajesz achievmenty i tytuły za bycie okrutnym, więc bądź złym do szpiku…. Niech klękają przed Tobą niewierni!
Kradnij jedzenie, morduj, grab, pal i gwałć!
Nie ma litości w końcu „poprzedniego” ubili… Odpłać im tym na co zasługują!

Bad to the bone!
Wbrew temu co można sądzić po tym co napisałem powyżej, gra nie jest okrutna- definitywnie odwrotnie (choć dzieciom do lat 12 jej raczej nie polecam). Pełna czarnego humoru, cynicznych tekstów narratora i Twej pani na temat życia, istot i środowiska – polecam na chandrę ich reakcje na spotkania z duchami Elfów.
Sam wygląd Minionów budzi śmiech, te czapki, peruki, ganianie z ręka zombiaka. Warto się przyglądać takim perełkom, warto też obserwować świat, które nie jest ogromny, aczkolwiek są w nim miejsca sielankowe, są też szare lasy i ponure bagna, są lochy i miasta… Są pola dyni i słoneczników, które chcesz niszczyć, a Twoje stado „szarańczy” wygląda śmiechowo podczas pogromu w słonecznikach.
W zasadzie podczas grania to chce się niszczyć wszystko, gra daje ogromną frajdę, totalnie rozładowywuje napięcie- momentami może i monotonna, bo biegniesz 30 minut przez jaskinie, czy tunele, ale karykatury zepsutych herosów, świat z drugiej strony lustra- powykręcany i chory jak w najgorszej możliwej wizji Alicji z Krainy Czarów. Żarłoczne, zepsute hobbity i ich pękato-szalony król, Oberon pochłonięty własnymi koszmarami, łaknące krwii jednorożce. W pewnym momencie zdajemy sobie sprawę, że w tym świecie słodkim i karmelkowym zdarzają się istoty bardziej pożarte złem niż my…
Nie jest to horror zdecydowanie, raczej gra zręcznościowa z elementami RPG, doprawiona szczyptą strategicznego zmysłu i posypana ogromną porcją angielskiego humoru dla dojrzalszej części graczy.

Światła magii, skrzek Minionów i mechanika
Grafika jest przyjemna i stara się czerpać z każdej gamy kolorów, jest odrobinę kanciasto i sztywnie (vide poruszanie bohatera), ale przejrzyście i ciekawie. Stworzonka (mój ulubiony to Melvin), twarze, owce, kolory, światła – wszystko jest ładne i nie ma co oczekiwać graficznych fajerwerków. Jest schludnie- upiększa to ogromna porcja zepsutego humoru bez zębów
Ogromne brawa za dźwięki i głosy minionów, doradcy i błazna, ton i wysokość dźwięków wydawanych przez ich malutkie struny głosowe- to jest przepiękne, ktoś przyłożył ogromne starania by nasze Impy brzmiały tak jak to sobie wyobrażaliśmy- skrzekliwie, wysoko i zabawnie! Maluchy rzucają proste teksty pełne miłości do swojego Pana typu „For You!” „For Overlord!” „Master, Treasure!”, są tak fajne i zabawne , że od czasu do czasu trzeba je kopnąć albo wysłać do garka (pokochałem je już na wstępie, małe, wredne, zepsute i niszczące wszystko co popadnie)…
Dalej mamy przejrzyste menu, łatwy do zapamiętania projekt wieży, odrobinę pokręcony świat, który jednak dzięki portalom jest prosty do ogarnięcia- łatwo dostać się do wszystkich najważniejszych miejsc, gdzie zwykle przy teleportowaniu, albo po jakiejś animacji następuje save.
Są jednak i problemy. Dla przykładu: walka- ogromnie brakuje możliwości bloku, zostaje tylko walenie na pałę i robienie szybkich uników przy „targetowaniu” na postaci, cios jest jeden – więc mashujemy jak leci. Dostajemy za to kilka przyjemnych czarów, które rozwijamy poprzez daleko u góry omawiane „Zagubione posągi”- jest magiczna tarcza, zwolnienie, szał, jest też fireball (nie ma to jak podpalić zboże kiedy wew. ktoś się kryje). Standardowo i wystarczająco, hp i mp uzupełniane poprzez poświęcanie minionów na ołtarzach, eliksiry, oraz powrót do wieży.
Problem jest również z kontrolowaniem minionów, czasem chcesz zrobić jakąś szczwaną akcję typu: szybkie zmienianie typu gobasów trigerem, dawanie komend, „guard place” by czerwoni się ostrzeliwali, a biali leczyli i szybkiego manipulowanie prawym drążkiem by manualnie gdzieś doprowadzić żółtych (jest możliwość sterowania gałką, jak też dawania prostych komend- akcja i powrót pod dwoma przyciskami) sprawia, że się w tym gubimy i wychodzi kupa. AI stworzonek też głupkowate, pytanie czy chodzi o celowość czy po prostu braki- zdarza się że gupole się gdzieś zgubią, albo wejdą za Tobą do wody, czy popełnią jakieś inne głupstwo… wtedy klops.

W klimacie gra nawiązuje bezpośrednio do klasyki filmów i książek fantasy: pełna prostej symboliki, Tolkienowskich stworzeń, czy Szekspirowskich tekstów i bohaterów, nie mogło się też obyć bez mitologii. Za co wielki plus, dostajemy misz-masz fantasy w którym mamy szansę być kimś podłym.
Ja tam się starałem jak mogłem i zbierałem punkty korupcji jak leci (poziom naszego zepsucia w grze)- polecam bycie złym, bezkonsekwencyjne dręczenie świata to piękna sprawa. Przymknijcie oko na nierozbudowaną fabułę, posłuchajcie czystej miłości wypowiadanej przez kurdupli, spalcie wioskę, okradajcie, bijcie i cieszcie się z bycia złym- świat widziany z innej perspektywy jest również piękny!

Ocena:8

Plusy:
-pomysły na bycie złym
-portale i gejzery w strategicznych miejscach
-zły humor (dynie na głowach to klasyk!)
-zła armia
-dodatki w złej wieży (mała rzecz, a cieszy)
-alchemia
-Miniony
-piękne dzwięki
-świat

Minusy:
-animacja głównego bohatera
-problemy ze sterowaniem armią
-brak bindowanych eliksirów pod przyciskami
-kamera za która ktoś powinien zabić osobę za to odpowiedzialną
-kiepska walka wręcz
-momentami monotonne
-totalny brak mapy/minimapy – czegokolwiek co mogloby czasem ulatwic orientacje w terenie

Uth poleca.
Ps. Tekst pisany chyba półtora roku temu, ale wrzucony w związku z ostatnim objawieniem drugiej części tej kapitalnej gry, którą zrecenzuje w przyszłości, tak byście mogli mieć całościowy pogląd na serię Overlord.

Forum magazynu Neo+ ponownie zostało wskrzeszone! Jeżeli lubicie grać lub rozmawiać o filmach i szeroko pojętej kulturze zapraszamy pod nowy adres: http://neozone.pl/forum/ Spotkacie tam również nas – redaktorów CPN :)